Are you the publisher? Claim or contact us about this channel


Embed this content in your HTML

Search

Report adult content:

click to rate:

Account: (login)

More Channels


Channel Catalog


Channel Description:

...

older | 1 | (Page 2) | 3 | newer

    0 0

    Natuurlijk vindt Dijkhoff van de VVD dat Mohammed B. in een zwaar regime moet blijven. Rechts is namelijk niet van het voorkómen, maar van het bestraffen en wraaknemen. Ook al is in de psychologie al decennia lang bekend  dat het bestraffen van ongewenst gedrag een uiterst onduidelijk effect heeft, in tegenstelling tot het belonen van gewenst gedrag. Het ideaalbeeld van menig VVD’er is wellicht Amerika, waar mensen kapot worden gemaakt voor de rest van hun leven omdat ze wat marihuana bij zich hadden. Gewoon doen zoals ons seurt mensen, dus alleen gekmakende alcohol- en ernstig levensverkortende nicotineverslavingen zijn legaal, want die doen het zo leuk qua accijnzen. Als je in de Verenigde Staten iets ernstigers hebt gedaan dan het bezitten van wat marihuana loop je zelfs een goede kans op zo ongeveer levenslange geestelijke marteling, zoals Albert Woodfox overkwam, die 43 jaar in eenzame opsluiting heeft gezeten: Before walking out of jail a free man in February, Albert Woodfox spent 43 years almost without pause in an isolation cell, becoming the longest standing solitary confinement prisoner in America. He had no view of the sky from inside his 6ft by 9ft concrete box, no human contact, and taking a walk meant pacing from one end of the cell to the other and back again. (The Guardian) Nu heeft Mohammed B. een zeer ernstige misdaad gepleegd, daar hoeft verder niet over gediscussieerd te worden. Maar is hij extreem gevaarlijk? Natuurlijk kan hij potentieel gevaarlijk zijn, maar niet gevaarlijker dan willekeurig welke andere moordenaar zou ik zeggen. De man heeft geen enorm professioneel crimineel netwerk achter zich dat hem met hi-tech middelen zou kunnen bevrijden. Mohammed B. heeft levenslang gekregen (een merkwaardig veel hogere straf dan die van Volkert van der Graaf, overigens), en de samenleving is dus veilig voor hem, als hij nog een gevaar zou […]

    0 0

    Het moet maar eens afgelopen zijn met dat gelul over mensenrechten, zei Donald Trump gisteren in een reactie op de aanslag in Istanboel waarbij tientallen mensen om het leven kwamen. Als ISIS koppen af mag hakken, waarom mogen “wij” dan niet martelen? Niets meer dan zelfverdediging: “Folks, there’s something going on that’s really really bad……All right? It’s bad. And we better get smart and we better get tough or we’re not going to have much much a country left, okay? It’s bad. Terrible.” Onder luid gejuich van zijn toehoorders pleitte Trump voor de herintroductie van “waterboarding”. Waterboarding is een verhoortechniek waarbij een vastgebonden verdachte een natte doek over zijn gezicht krijgt waarover constant water wordt uitgegoten. Daardoor krijgt de verdachte het gevoel te verdrinken. Waterboarding wordt door mensenrechtenorganisaties en de VN gekwalificeerd als een vorm van marteling. Onder president George Bush werd het middel toegepast door de CIA, met name op zgn. “terreurverdachten”. President Obama verbood in 2009 de toepassing van het middel. Opmerkelijk genoeg werden na de Tweede Wereldoorlog diverse Japanners ter dood veroordeeld door de Amerikanen omdat ze waterboarding hadden toegepast op Amerikaanse krijgsgevangenen. Jesse Ventura over waterboarden – “You give me a waterboard, one hour and Dick Cheney and i’ll have him confessing the Sharon Tate murders”   Bron: Talking Points Memo  

    0 0

    In het voorgaande artikel in deze serie hebben we gesteld dat de Verenigde Staten van Amerika zoals we die nu kennen is ontstaan middels genocide. Sterker nog: het genocidale karakter van de VS is nog steeds aanwezig. Ook hebben we geconstateerd dat ondanks honderden jaren van genocidale politiek jegens de oorspronkelijke bewoners van de VS, er nog steeds volken en gemeenschappen min of meer intact zijn. Dat mag niet zozeer een wonder heten maar adembenemend is het zonder enige twijfel gezien het massale en nimmer aflatende geweld in allerlei vormen dat die mensen te verduren kregen en krijgen. In dit deel over genocidestaat Amerika meer over wat genocide exact is, een paar misverstanden omtrent genocide die een goed begrip van wat er gebeurde in de weg staan en waarom een juist begrip van het wezenlijke karakter van de VS zo belangrijk is. Genocide zoals het volgens de internationaal gangbare definities gezien wordt is meer dan massaal en dodelijk geweld jegens een of meer specifieke bevolkingsgroepen. Toch is het niet verwonderlijk dat de eerste gedachte bij het begrip genocide juist dat aan massaal en dodelijk geweld is. De Holocaust is meestal het eerste concrete voorbeeld van genocide: minstens zes miljoen mensen van de joodse bevolking van bezet Europa werden omgebracht door de nazi’s nadat in de aanloop van de massamoord hen het leven middels terreur, uitsluiting, administratieve maatregelen, roof, afpersing en propaganda eerst vrijwel onmogelijk werd gemaakt. Sterker nog: de Holocaust was de directe aanleiding voor het ontstaan van het begrip ‘genocide.’ Maar bij het beschrijven van de geschiedenis van de Verenigde Staten is het erg lastig om een associatie te leggen met genocide en het genocidale karakter van het land. Gary Clayton Anderson stelt in zijn boek ‘Ethnic Cleansing and the Indian': “Genocide will never become a widely accepted characterization […]

    0 0

    Ja ok, geen meer-dan-drie-akkoorden gitaar, maar wel muziek. We kunnen niet bezig blijven met nieuwe categorieën aanmaken. Het is best raar dat ik als gitarist zo’n Genesisfan was. Er zat wel gitaar in natuurlijk, maar het was toch niet specifiek gitaargeoriënteerde muziek. Voor Peter Gabriel solo gold dat nog minder. Ik was aanvankelijk dan ook niet direct fan van zijn soloprojecten (in retrospect dan, ik was iets te jong om dat allemaal real time meegemaakt te kunnen hebben), zij het dat ik een enkel nummer van zijn eerste drie solo-albums wel kon waarderen. Maar zijn vierde album, dat was ineens iets anders. Naar mijn mening heeft hij pas toen zijn echte sologeluid gevonden, en de publicatie daarvan (1982) heb ik wel degelijk bewust meegemaakt. Ik herinner mij nog hoe ik in mijn eerste jaar als student in Eindhoven met die LP onder mijn arm vol verwachting naar mijn kamer fietste om hem te kunnen afspelen. Er stonden diverse indrukwekkende nummers op, gebruik makend van zo natuurlijk mogelijk klinkende geluiden (wat toen nèt mogelijk begon te worden zonder gelijk hele orkesten in te moeten huren, met peperdure synthesizers als de Emulator en Fairlight, die met samples konden werken). Zoals het intronummer Rhythm of the Heat, met een (in dat geval wel degelijk echte) fullsize Afrikaanse drumband, het prachtige San Jacinto, en een van de grote hits ervan, Wallflower. Een welhaast klassieke compositie, in muzikale zin, en hier dan ook prachtig uitgevoerd door Gabriel met alleen piano als begeleiding. Ik ben lang niet altijd van de Less is More school, maar in dit geval blijkt het een van die composities te zijn die maar heel weinig nodig hebben om recht overeind te blijven staan. Een lied bovendien, waarvan de tekst zowel al lang voordat het geschreven werd, als nu, 34 jaar na dato, nog […]

    0 0

    Een lied voor de dag waarop herdacht wordt dat de marteling van mensen (dieren, planten) van het Schildpad Eiland begon in 1492. De Black Lodge Singers met een trancedance… Mickey Mouse, Minnie Mouse, Pluto too (echo) They all work in Disney Land, Disney Land, Disney Land, Disney Land. Hey! Hey! Hey! Hey! Mickey Mouse, Minnie Mouse, Pluto too They’re all movie stars at Disney Land Hey ah ho. Way a la way a la Mickey Mouse, Minnie Mouse, Pluto too They’re all movie stars at Disney Land Hey ah ho. Way a la way a la Mickey Mouse, Minnie Mouse, Pluto too (echo) They all work in Disney Land, Disney Land, Disney Land, Disney Land. Hey a a hey a Mickey Mouse, Minnie Mouse, Pluto too They’re all movie stars at Disney Land Hey ah ho. Way a la way a la

    0 0
  • 11/06/16--01:00: Ravotr goes Anonymous
  • Hoogst vermakelijk en zeer interessant: de demonstratieve optocht die Anonymous afgelopen zaterdagmiddag hield. Ik nam samen met enkele kameraden deel, en was voorzien van een geleend rood-en-wart-beschilderd masker in Anonymous-style. Ik heb me uitstekend vermaakt. Maar ik heb ook weer wat geleerd: Een soort van verslagje en wat opmerkingen., constructief-kritisch bedoeld. Anonymous is een informeel georganiseerd netwerk dat actie voert voor vrijheid en tegen ‘het systeem’, zonder dat allemaal erg in te vullen. Het is een hackerscollectief dat online van zich doet spreken. Maar nu en dan zijn er dus ook offline-activiteiten in de open lucht. Zo gaat men jaarlijks op 5 november werdeldwijd de straat op in wat deze keer de Million Mask March heette. Dan is het Guy Fawkes Day, genoemd naar een katholieke monarchist Guy Fawkes die in de zeventiende eeuw poogde het gebouw van het Hogerhuis in Groot-Brittannië op de blazen: het zogeheten Gunpowder Plot. Het plan werd verijdeld, op 5 november 1605 pakte het gezag hem op. Na marteling probeerde men hem te executeren, maar hij viel van het schavot en brak zijn nek. Die maskers die tot de dresscode van Anonymous horen, verbeelden indirect Guy Fawkes. De link tussen Fawkes en Anonymous loopt via V for Vendetta, een serie comics die ook is verfilmd. De g held draagt daarin een Fawkes-masker, waarmee dat masker haar loopbaan als symbool van wat een auteur “postmodern anarchisme” noemt, begon. Hoe het verder precies zit, is niet voor nu en niet voor hier. Hoe dan ook, op het verzamelpunt De Dam waren al zeker honderd mensen, waarvan velen voorzien van die maskers, aanwezig. Weinig spandoeken, een doek met kritiek op de jeugdzorg, wat borden met teksten tegen de manipulatie door de media en dergelijke. Een plakkaat met, ironisch ‘Obey’, een plakkaat met rechttoe rechtaan ‘Disobey’. Enkele groene Anonymous-vlakken […]

    0 0

    In het onwaarschijnlijke geval dat het oranje gevaar de Amerikaanse verkiezingen wint is iedereen verloren. Om dat even goed duidelijk te maken, beginnen zo langzamerhand de namen van de ‘mensen’ die de belangrijkste regeringsposities in de VS vastgelegd te worden. Een beangstigend plaatje: Newton Leroy Gingrich -oud voorzitter van het Huis van Afgevaardigden van 1995 tot 1999 en oppositieleider tegen president Clinton- als Minister van Buitenlandse Zaken, Rudolph William Louis Giuliani -van 1994 tot 2002 de burgemeester van New York, en een belangrijke kracht in de Republikeinse partij- als  Minister van Justitie. Maar hoe eng bovenstaande heren ook zijn, als harde kern GOP-extremisten en Trump-fans, de keuze voor hen is nog verdedigbaar op grond van het feit dat ze beiden succesvolle politici met veel ter zake doende ervaring zijn. Het feit dat een eventuele president Trump echter de volstrekt ongeschikte Lt. Gen. Michael Thomas Flynn als Minister van Defensie en leider van de NSA wil installeren baart veel meer zorgen: Flynn, die in zijn lange en illustere carrière als Amerikaans inlichtingen-officier veel lof oogstte heeft zich tijdens deze campagne ontwikkeld tot een samenzweringstheorist van formaat, en heeft ook aangegeven dat hij -als Trump dat zou willen- zou overwegen om marteling door Amerikaanse soldaten en ondervragers weer bovenaan de agenda te willen plaatsen. Verder natuurlijk de nodige vriendjespolitiek: penningmeester van de Trump-campagne Steven Mnuchin als minister van financiën en Reinhold Richard Priebus, de huidige voorzitter van het Republikeins Nationaal Comité -die Trump door dik en dun steunde, ook als zelfs de Republikeinen Trump over de schreef vonden gaan- als stafchef. Als Reince daarvoor afscheid moet nemen van zijn positie bij het RNC: geen nood, daar kan dan mooi Corey Lewandowski, de aggressieve voormalig Trump-campagneleider en huidig CNN-commentator plaatsnemen. Een opvallende leegte valt op de plek waar veelgeplaagd gouverneur van New Jersey […]

    0 0
  • 11/23/16--05:00: Martelen: wie weet?
  • Mike Pence in ieder geval niet. Hij verklaarde zondag dat de VS zich mogelijkerwijs weer gaat bezig houden met marteltechnieken als waterboarding  om “terrorisme te bestrijden.” Dit omdat -aldus Pence- Trump een president zal zijn die “nooit zegt wat we nooit doen.” Hij reageerde hiermee op Senator John McCain, die uit ervaring weet wat marteling is, en die in niet al te zuinige woorden duidelijk maakte dat wat hem betreft de optie om mensen te martelen nooit meer op tafel mag komen: “Het kan me geen donder schelen wat de President van de Verenigde Staten, of wie dan ook wil doen. We zullen niemand waterboarden. We doen het niet.” McCain deed deze uitspraak tijdens een discussie tijdens het Halifax International Security Forum in Nova Scotia op zaterdag. Hij verklaarde verder dat -mocht Trump besluiten om deze door de Conventie van Genève verboden marteltechniek weer in te voeren- een rechtszaak niet lang op zich zou laten wachten. Trump en zijn naaste kring van adviseurs hebben een duidelijk pro-martelstandpunt ingenomen, zowel tijdens de campagne als tijdens de overgangsperiode. Trump heeft in februari al eens geclaimd “een stuk ergere dingen dan waterboarden terug te brengen. In maart gaf hij zelfs aan dat hij wat marteling betreft wil concurreren met terroristengroepen als de Islamitische Staat: “de VS zal bijna ondenkbare dingen moeten gaan doen om veilig te blijven,” aldus de leider van de vrije wereld. Het feit dat Trump Mike Pompeo als hoofd van de CIA in wil zetten maakt deze voorspellingen des te griezeliger: hij is een groot voorstander van de praktijk, en bekritiseerde President Obama voor het verbieden van marteling voor het inwinnen van informatie. Ervaring leert dat marteling meestal niet alleen moreel verwerpelijk is, maar ook nog eens simpelweg niet werkt: als je iemand maar genoeg onder druk zet zegt-ie alles om maar […]

    0 0

    Dat is de stelling van Kate Aronoff in een opiniestuk in The Guardian. De afschuwelijke beelden die de laatste dagen uit North Dakota komen, waar de strijd om de aanleg van de Dakota Acces pijpleiding een kookpunt aan het bereiken is, en waar op zondagavond traangas en ‘rubber kogels’ gebruikt werden om honderden ongewapende ‘water protectors’ aan te vallen, zijn slechts een voorproefje van wat mensen die onder Trump durven te protesteren kunnen verwachten. Ook het gebruik van waterkanonnen bij temperaturen die ruim onder het vriespunt lagen -pure marteling, en levensgvaarlijk- zal in de toekomst ongetwijfeld eerder van stal gehaald worden. Bij de confrontatie op zondag raakten meer dan 160 mensen gewond, waarvan velen naar het ziekenhuis moesten worden vervoerd. Een jonge vrouw die van dichtbij met een ‘minder dodelijk’ projectiel werd beschoten zou haar arm kunnen kwijtraken. In het verleden -en dan zeker in de roerige jaren ’60, ten tijde van de Civil Rights beweging- trad de politie met grote regelmaat met grof geweld tegen vreedzame demonstranten op. Ook in de strijd die de American Indian Movement voerde was de reactie vanuit de overheid vrijwel altijd gewelddadig en buitenproportioneel. Maar nu, met Trump op het punt om het Witte Huis te betreden, lijkt het alsof deze tijden weer zouden kunnen herleven. Met zijn racistische, corporatistische en potentieel gewelddadige politieke strategie (Met Stephen Bannon en Jeff Sessions als hard-line authoritaire racisten op sleutelposities geen ondenkbare zaak,) en zijn volslagen gebrek aan respect voor het milieu en de rechten van iedereen die niet wit is zouden situaties als deze heel snel het nieuwe normaal kunnen worden. Alleen al in de aanloop naar de verkiezingen nam politiek en raciaal gemotiveerd geweld in de VS schrikbarend toe, en met een president die tot voor kort weigerde om zelfs maar een klein beetje afstand […]

    0 0

    In het kader van “Hoe kom je ïn godsnaam af van rampzalige presidenten?” gloort er dan tenminste nog hoop in het piepkleine landje Gambia. Gambia heet eigenlijk The Gambia, en veel meer dan de gelijknamige rivier met zijn oevers is het dan ook niet. Logisch gezien zou het gewoon deel moeten uitmaken van Senegal, waar die rivier doorheen stroomt, maar omdat de Britten die rivier als landinwaartse handelsroute gebruikten wilden ze die strook land destijds niet aan de Fransen afstaan, zodoende is het een apart landje ter grootte van Utrecht gebleven, met ongeveer twee miljoen inwoners. Het heeft tijdelijk wel een unie gevormd met Senegal onder de naam Senegambia, maar die is later weer uiteen gevallen. In 1994 greep de luitenant Yahya Jammeh er – overigens zonder bloedvergieten – de macht, en pas een week geleden verloor hij die bij verkiezingen aan Adama Barrow. Hoewel aanvankelijk populair, is hij zich vooral gedurende de laatste tien jaar steeds raarder gaan gedragen. Homoseksuelen moesten onthoofd worden, hij had geneeskrachtige wondergaven waarmee hij AIDS zou kunnen genezen. Ook werd Gambia ineens tot islamitische republiek uitgeroepen. Gevangenneming en marteling van politieke tegenstanders heeft er ook plaatsgevonden. En nu heeft Yammeh dus de verkiezingen verloren, iets wat hij aanvankelijk toegaf, maar waar hij nu weer op terug gekomen is. Het leger houdt zich voorlopig afzijdig, maar de West-Afrikaanse organisatie Ecowas heeft nu ook druk op hem gezet af te treden. Het is te hopen dat een en ander goed zal verlopen. Van wat ik begrijp van een bekende die daar enige maanden per jaar verblijft, is het in het algemeen een rustig en vriendelijk landje, ondanks de bittere armoe en wel degelijk verschillende godsdiensten die er naast elkaar bestaan. Een burgeroorlog is wel het laatste dat dit arme gebied verdient. Misschien kan er onder een […]

    0 0

    Volgens een sinds 1969 ingenomen en nooit herroepen regeringsstandpunt zou de Nederlandse staat zich tijdens de koloniale oorlog tegen Indonesië slechts incidenteel schuldig hebben gemaakt aan “excessen”. Het baanbrekende boek “De brandende kampongs van generaal Spoor” van de historicus Rémy Limpach toont het tegendeel aan: moord, marteling, verkrachting, plundering, brandstichting en roof waren schering en inslag. Door structureel geweld toe te passen probeerden de militaire en politieke machthebbers om de in opstand gekomen kolonie te behouden als wingewest en grondstoffenbron. Vooral door de rechtszaken van het Comité Nederlandse Ereschulden is er de laatste tien jaar meer aandacht en erkenning gekomen voor de verschrikkingen die Nederlandse militairen vlak na de Tweede Wereldoorlog in Indonesië hebben aangericht. Onder druk van de rechter en met forse tegenzin heeft de Nederlandse staat inmiddels schadevergoedingen moeten betalen aan groepen slachtoffers van de oorlogsmisdaden die indertijd zijn gepleegd. Paternalistisch, arrogant, schaamteloos en Oost-Indisch doof, dat kenmerkt volgens Jeffry Pondaag, voorzitter van het Comité Nederlandse Ereschulden, door de jaren heen de houding van de Nederlandse staat met betrekking tot zijn voormalige kolonie. (Lees verder bij de bron van dit artikel) Via:: Doorbraak

    0 0

    Een Maleisisch hulpkonvooi is Myanmar gearriveerd met goederen voor Rohingya-moslims en etnische Rakhine-burgers. Het hulpkonvooi heeft onder meer voedsel, kleding en hygiënekits afgeleverd in Sittwe, de hoofdstad van de staat Rakhine. Militaire schepen brachten ook voorraden in het aangrenzende Bangladesh, waar veel Rohingya-moslims naartoe vluchtten sinds een opleving van het geweld in 2016. In de noordwestelijke staat Rakhine is een offensief gaande van het Myanmarese leger, in reactie op aanvallen op grensposten in oktober vorig jaar. Volgens een rapport van het Hoge Commissariaat voor de Mensenrechten van de VN (Ohchr), is daarbij sprake van seksueel geweld, standrechtelijke executies, marteling en gedwongen verdwijningen. De VN-organisatie noemt het “zeer waarschijnlijk” dat sprake is van misdaden tegen de menselijkheid. De regering van Myanmar ontkent die beschuldiging. Aung San Suu Kyi Bijna 90.000 mensen zijn sinds het offensief de regio ontvlucht, waaronder naar schatting 66.000 Rohingya-moslims die de grens overstaken naar Bangladesh. Amnesty International concludeert in zijn jaarlijkse rapport dat de nieuwe regering onder leiding van Aung San Suu Kyi, die in 2015 aan de macht kwam in het land, weinig verbetering heeft gebracht. Het conflict duurt voort en humanitaire organisaties krijgen beperkt toegang tot het gebied. (Lees verder bij de bron van dit artikel) Via:: dewereldmorgen.be

    0 0

    De Darfur Union en Doorbraak organiseren op dinsdag 11 april in Den Haag een demonstratie tegen het geweld in Soedan, tegen de rol van de wapenindustrie en tegen de politiek van migratiebeheersing door Nederland en de rest van de EU. De Darfur Union is een belangenorganisatie van en voor mensen die een binding hebben met Darfur, een gebied in Soedan dat grenst aan Libië, Tsjaad, de Centraal-Afrikaanse Republiek en Zuid-Soedan. Beide organisaties roepen iedereen op om aan de demonstratie deel te nemen. Demonstratie Dinsdag 11 april Malieveld, Den Haag Verzamelen vanaf 12:00 uur Vertrek om 13:00 uur Facebook In Darfur woedt al sinds 2003 een gewapend conflict dat wordt uitgevochten door het Soedanese regime onder leiding van Omar al-Bashir aan de ene kant en rebellengroepen aan de andere kant. Die regering en zijn handlangers maken zich op grote schaal schuldig aan geweld, zoals moord, verkrachting, marteling, brandstichting en plundering. Dat gebeurt ook in andere regio’s van Soedan, zoals Nuba Mountains en Blue Nile. De oorlog in Darfur heeft al honderdduizenden doden en miljoenen vluchtelingen tot gevolg gehad. Mensenrechten als het recht op vergadering, op demonstratie en op vrijheid van meningsuiting zijn in heel Soedan ernstig ingeperkt en tegenstanders van het regime krijgen te maken met arrestatie, gevangenisstraf of erger. In Darfur bestaan er zo’n honderd vluchtelingenkampen, en er zijn ook kampen met Darfur-vluchtelingen in Tsjaad, de Centraal-Afrikaanse Republiek, Ethiopië, Zuid-Soedan. Bovendien vluchten veel mensen uit Darfur naar Kenia en Jordanië. Dictator Al-Bashir staat al sinds 2009 op de lijst van het Internationaal Strafhof (International Criminal Court, ICC) in Den Haag, een rechtbank voor het vervolgen van regeringsleiders en andere personen die worden verdacht van het plegen van misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden. De ICC wil Al-Bashir onder meer berechten wegens het plegen van genocide. De dictator moet zo snel […]

    0 0

    Europese nazi’s willen met een eigen boot voorkomen dat hulporganisaties migranten uit de Middellandse Zee halen. Momenteel zijn ze bezig daarvoor geld in te zamelen. Dagelijks proberen vluchtelingen vanuit Libië  de Middellandse Zee over te steken. Vaak gebeurt dat in gammele bootjes die weinig kans hebben de overkant te halen. Om te voorkomen dat zo ongeveer iedereen die het tóch probeert op zee verdrinkt, proberen organisaties als Artsen Zonder Grenzen opvarenden te redden. Zo’n 80% van de opvarenden wordt vervolgens in Italië aan land gezet, de resterende 20% in Griekenland en Spanje. Tot 2015 was het merendeel van de vluchtelingen afkomstig uit oorlogsgebieden als Syrië en Eritrea. Tegenwoordig komt het merendeel van de migranten echter uit West-Afrikaanse landen als Senegal en Nigeria. Strikt genomen zijn dit geen politieke vluchtelingen, maar economische migranten. Hun kans op het verkrijgen van asiel is dan ook zo goed als nul. Volgens de International Organization for Migration (IOM) zijn uitzichtloze armoede en klimaatveranderingen vaak  de reden voor West-Afrikaanse migranten hun heil elders te zoeken. In eerste instantie proberen ze vaak in Libië werk te vinden, maar dat land verkeert – mede dankzij alweer zo’n succesvolle Westerse interventie – in chaos. Migranten worden uitgebuit en opgesloten in detentiecentra waar mensonwaardige omstandigheden heersen. Marteling en verkrachting behoren volgens mensenrechtenorganisaties tot de dagelijkse gang van zaken voor migranten. Geen wonder dat ze hun heil vervolgens noordelijker zoeken. Hoewel Italië met haar snel verouderende beroepsbevolking de migranten op zich goed zou kunnen gebruiken, roept hun aanwezigheid wel flink wat spanningen op. Het racisme tiert welig en – legale – beroepsmogelijkheden zijn schaars, waardoor een deel van de migranten in het grijze circuit verdwijnt. Een ander deel wordt snel weer gedeporteerd. Onder de naam Defend Europe willen Identitairen (een verhullende naam voor neonazi’s) nu dus voorkomen dat organisaties als AZG hun […]

    0 0

    2016 was het dodelijkste jaar voor vluchtelingen en migranten die de Middellandse Zee overstaken. Meer dan 4.500 mannen, vrouwen en kinderen verdronken of verdwenen toen ze de oversteek maakten in onzeewaardige en overvolle boten. Ook dit jaar hebben al velen hun leven verloren. Europa zou alles in het werk moeten stellen om levens te redden en veilige routes moeten bieden aan mensen die aan een gevaarlijke overtocht beginnen. Maar in plaats daarvan werkt Europa samen met de Libische autoriteiten om vluchtelingen en migranten te onderscheppen en terug te brengen naar Libië. Daar worden ze opgesloten in detentiecentra, waar ze groot risico lopen om slachtoffer te worden van misbruik, marteling en verkrachting. Bovendien verminderden de Europese overheden het aantal reddingsboten op de Middellandse Zee. Het redden van mensen in nood op zee is een verplichting op basis van internationale verdragen.Omdat Europa het laat afweten, zien hulporganisaties zoals Artsen Zonder Grenzen en SeaWatch zich genoodzaakt om levens op zee te redden. De Libische autoriteiten kunnen niet garanderen dat de mensenrechten van vluchtelingen en migranten worden gerespecteerd. Zolang Libië geen veilig land is moeten er geen mensen naar worden teruggestuurd. Kies ervoor om levens te redden! Teken de petitie en dring er bij premier Rutte op aan niet mee te werken aan het terugsturen van vluchtelingen en migranten naar Libië.

    0 0

    Dagelijks gaan er mensen dood bij hun poging uit Libië te vluchten. In deze “failed state” worden volgens een verklaring van de minister van buitenlandse zaken van de EU vluchtelingen op grote schaal mishandeld. Maar in plaats van maatregelen te nemen om de mensenrechten schendende omstandigheden in Libië te verbeteren, wordt het reddingswerk van burgers op de Middellandse Zee gecriminaliseerd. De NGO’s hebben duizenden mensen, die anders verdronken zouden zijn, het leven gered. Maandenlang al worden door Italiaanse en andere Europese politici en autoriteiten reddingsorganisaties belasterd. Voor de verschillende beweringen, zoals de samenwerking tussen reddingsorganisaties en mensensmokkelaars zijn er geen serieuze bewijzen. Op 31 juli ’17 is het schip IUVENTA van de reddingsorganisatie Jugend Rettet door Italiaanse autoriteiten in beslag genomen. In een bijbehorend doorzoekingsbevel wordt van mogelijke samenwerking met Libische mensensmokkelaars gesproken. Dit gebeurde kort nadat de NGO de haar voorgelegde „Code of Conduct“ van het Italiaanse ministerie van binnenlandse zaken niet had ondertekend. Diverse NGO’s hebben de „Code of Conduct“ niet getekend, omdat zij vrezen dat hun werkzaamheden hierdoor ontoelaatbaar ingeperkt worden en dat zij in strijd met het volkenrecht geraken. Ook de wetenschappelijke dienst van de Bondsdag komt tot de conclusie dat de „Code of Conduct“ in strijd is met het volkenrecht. Maar het beeld in de publiciteit wordt door dergelijke beschuldigingen niettemin duurzaam beschadigd. Daarbij zijn het juist deze organisaties die de geldende mensenrechten op leven en veiligheid op volle zee doen gelden. Het recht op leven en veiligheid is een fundamenteel recht – ook op zee. De NGO’s ter plaatse helpen mensen in nood, daar waar staten dat nalaten. Dat juist diezelfde staten hun werk vervolgens criminaliseren, is absurd. Hoe groot moet de wanhoop wel niet zijn, als mensen deze gevaarlijke weg bewandelen? Waarom wordt er niet alles aan gedaan om te voorkomen dat ze […]

    0 0

    Schokkend. Dat is de behandeling van migranten en vluchtelingen in Libië in één woord. Schokkend is wat in het collectieve bewustzijn van Europa’s burgers en democratisch verkozen leiders zou moeten resoneren. Dat zegt Dr. Joanne Liu, internationaal voorzitter van Artsen Zonder Grenzen, na een bezoek aan verschillende detentiecentra in Libië. Met oogkleppen op richt Europa haar pijlen op één simpel doel: mensen buiten houden. En zet zij Europees geld in om boten vanuit Libië tegen te houden. Ditzelfde beleid voedt tegelijk een crimineel systeem van grove mishandeling. De detentie van migranten is verrot tot op het bot. We noemen het beest bij de naam: een bloeiende onderneming in ontvoering, marteling en afpersing. Europese regeringen kiezen ervoor mensen hierin op te sluiten. Onze mening is dat mensen niet terug naar Libië moeten worden gestuurd, of daar vastgehouden moeten worden. Artsen Zonder Grenzen biedt sinds ruim een jaar hulp aan mensen in Libische detentiecentra in Tripoli. Met eigen ogen zien wij het smerige systeem waarin mannen, vrouwen en kinderen lukraak worden opgesloten, uitgebuit, mishandeld en hoe hen eerste levensbehoeften worden ontzegd. Afgelopen week bezocht ik een aantal van deze officiële detentiecentra; en dat is nog maar het topje van de ijsberg. Mensen worden simpelweg als handelswaar behandeld. Ze worden in donkere, smerige ruimtes gegooid zonder enige lucht van buiten, op elkaar gepropt. Mannen vertelden ons dat ze in groepen gedwongen worden naakt in de buitenplaats rond te rennen tot ze van uitputting instorten. Vrouwen worden verkracht en daarna gedwongen hun familie thuis te bellen en hen om geld te vragen voor vrijlating. Íedereen die ik heb gezien had tranen in hun ogen, en vroeg keer op keer om eruit te mogen. Hun wanhoop overspoelde mij. Het afnemende aantal mensen dat de Libische kust verlaat wordt door sommigen lovend onthaald, als een succes […]

    0 0

    De Nederlandse overheid moet onmiddellijk stoppen met het uitzetten van uitgeprocedeerde asielzoekers naar Afghanistan. Teken de petitie! De Taliban in Afghanistan vermoordt in 2000 de vader van de toen zesjarige Azad. Samen met zijn moeder en broer vlucht hij naar Iran, waar ze niet kunnen blijven. Azad en zijn broer vragen uiteindelijk in 2011 asiel aan in Nederland. Hun moeder is onderweg overleden. Azad is homoseksueel en vreest voor zijn leven als hij terug moet naar Afghanistan. Azads broer krijgt een verblijfsvergunning, maar Azad niet. De Nederlandse overheid gelooft niet dat hij homoseksueel is en in mei 2017 wordt hij uitgezet naar Afghanistan. Een paar dagen later spreekt Amnesty hem in Kabul. Azad is nu 23 jaar, zijn seksuele geaardheid verbergt hij. ‘Ik probeer hier een man te zijn, ik word gek, de angst beheerst me, vooral ’s nachts, ik ben zo bang.’ Azad is een van de duizenden Afghanen die recent vanuit Europa zijn uitgezet. De Nederlandse overheid beweert dat Afghanen kunnen worden teruggestuurd omdat het land veilig genoeg is. Het tegendeel is waar. De politieke situatie in Afghanistan verslechtert voortdurend en het is er extreem onveilig. 2016 was het dodelijkste jaar ooit. Bommen, zelfmoordaanvallen, vervolging van religieuze, etnische en seksuele minderheden, gedwongen ronseling van kinderen, en marteling zijn een dagelijkse realiteit. Samenwerkende organisaties: Amnesty International Defence for Children Kerk in Actie Save the Children Stichting INLIA Stichting LoS Unicef Nederland Vluchtelingenwerk Nederland Tekenen.

    0 0

    Vluchtelingen die pas aangekomen zijn op Lampedusa, getuigen over marteling, afpersing en dwangarbeid in de Libische detentiecentra. Bovendien blijkt dat veel van hen de oversteek niet vrijwillig maakten. “We waren nog aan het werk op de werf toen ik apart werd genomen. De bewaker laadde zijn geweer, richtte het op mij en vertelde dat hij me zou neerschieten als ik zou proberen weglopen. Na tien minuten met mijn armen in de lucht arriveerde een laadtruck. “We reden naar een strand waar een zodiak op ons lag te wachten. Er was een menigte verzameld op het strand, onder schot gehouden door bewakers. We werden verplicht de boot in te gaan en werden de zee ingeduwd. Op de tweede dag op zee werden we gezien door een Europese boot.” (Lees verder bij de bron van dit artikel) Via:: dewereldmorgen.be

    0 0

    Over de Russische Revolutie van 1917 worden vele verhalen verteld. Hetzelfde geldt voor de consequenties van die revolutie, en voor het regime dat er haar legitimatie aan ontleende. Sommige van die verhalen komen van anarchisten die er – als deelnemers, als sympathisanten en als scherpe critici van de ontwikkelingen – veel waardevols over hebben te zeggen. En de relevantie van die anarchistische verhalen is bepaald niet louter historisch. Wat volgt is een poging tot zo’n verhaal. (….) De revolutie kwam op gang met stakingen van textielarbeidsters in Petrograd (zoals St Peterburg intussen was genoemd) op Internationale Vrouwendag, 8 maart (23 februari volgens de toen in Rusland gangbare datering, vandaar Februari-revolutie). Meteen al tienduizenden stakers, en de volgende dag nam dat aantal sterk toe. Binnen enkele dagen was in de hoofdstad Petrograd een algemene staking op gang gekomen. Arbeiders eisten brood en meteen ook een einde aan de oorlog. Al snel voegden ze de val van de Tsaar aan hun verlanglijst toe. De Tsaar stuurde troepen: bereden eenheden van Kozakken, die demonstranten terugdreven maar al snel amper moeite deden om te voorkomen dat betogers onder de paarden door glipten en de linies doorbraken. Zulke enthousiaste ordehandhavers waren de voorheen loyale Kozakken al snel niet meer. Andere militaire eenheden schoten echter met scherp op betogers. Maar daarvan waren er al snel zoveel dat het gezag de greep over de binnenstad verloor. Politieagenten schoten vanaf daken op revolutionaire menigten. Revolutionairen openden de jacht op zulke agenten en sloegen ze zonder pardon dood. De opstandige mensenmassa’s zagen de politie als onverzoenlijke vijanden, en daar had de politie het naar gemaakt. Diezelfde menigten nodigden tegelijk de soldaten – mensen zoals zijzelf, maar dan in uniform – uit om de onderdrukking te staken. Dat gebeurde. Een eerste poging tot muiterij werd nog neergeslagen, maar een aantal […]

older | 1 | (Page 2) | 3 | newer